Bilim adamları alışılmışın dışında bir başarıya daha imza atarak ışıkla düğüm atmayı başardılar.
1867 yılında bir bilim adamının hayallerinden doğan deneylerin doğurduğu
bilgilerin tarihte yeni sayfa açacağı ifade edildi.
1867 yılında Lord
Kelvin’in atomların yapısını izah edebilmek için teorik olarak ortaya attığı
fikirden ilham alarak Professor Sir Michael Berry’nin 2000 yılında Bristol
Universitesinde başladığı girdapsal ışık deneyleri sonucunda ışık resmen düğümlendi.
Bristol, Glasgow ve
Southampton üniversiteleri fizikçilerinin oluşturduğu bir bilim ekibi, yapay
uzay şartlarında gerçekleştirilen deneylerde karanlık ve boşlukta doğal ışığın
hareketleri gözlemledi ve düğümlenmiş ışık görüntülerini elde etmeyi başardı.
Daha önce sadece soyut matematiğin konusu olan teorinin fiziksel gerçeğe dönüştürülmesi açısından son derece önemli olan deneylerin sonuçlarıyla ilgili rapor Nature Physics bilim dergisinde yayınlandı.
Daha önce sadece soyut matematiğin konusu olan teorinin fiziksel gerçeğe dönüştürülmesi açısından son derece önemli olan deneylerin sonuçlarıyla ilgili rapor Nature Physics bilim dergisinde yayınlandı.
Ekibin sözcülüğünü
yapan ve rapora başkan olarak imza atan Bristol Üniversitesi öğretim üyesi Dr
Mark Dennis, “Bu deney tarihte yeni bir sayfa açıyor” ifadesini kullanıyor.
Dr. Dennis, deneyle
ilgili olarak şu açıklamayı yapıyor: “Uzayda ışığın hareketi bir nehirdeki
suyun akışı gibidir. Işık, genellikle düz çizgisel yol izler. Ancak kendi içinde
fark edilemeyen hortumsal girdaplar da oluşturmaktadır. Işın yapısı karanlık çizgiler
içeriyor. Biz ekip olarak bu karanlık çizgileri karmaşık dairesel yapılarla yönlendirerek,
düğümler oluşturmayı başardık”
Yorum
Uzay boşluğunun aslında bir sıvı gibi olduğunu düşünürsek ve bu alanda fotonların yol aldığını düşünürsek çok normaldir.
Maddenin ve zamanın olmadığı yerde higgs alanı yoktur. Higgs alanı zamanın uzayı genişlemeye zorlayan kuvvet, ivme olması nedeniyle, bu uzay boşluğunun genişleme esnasında kazandığı hıza karşı parçacıkların tepkisidir. Direncidir.
Sürekli bir yöne doğru akan bir sıvı içinde bile parçacıkların tepkileri (kütleleri) nedeniyle farklılaşan akıntı hızına sahip adacıklar oluşabilir.
Bir basit parçacığın etrafında bu anaforlar oluşturabilir. Bu akıntıları ışığın boşlukta yol alması sırasındaki farklılıklardan yaralanarak ayırt edilmesiyle, kullanmışlar.
Bu değişimleri kullanarak fotonun içinde dolanacağı farklı bir akıntı yolu sağlamışlar.