Big Bang

This is a thought experiment in a science-fiction level. I wish, you evaluate it in this perspective.
I'm trying to make a compiled junction from my theoretical and empirical information.

I'm a non-academic who trained on this subject.

But at least, I hope to contribute to someone else's point of view.
Sometimes being at the level of expertise on knowledge, may impede to see the main part.

First of all, I want to define the space and the universe according to my self.
"Space" covers everything. As well as it may contain more than one universe or there might be nothing anymore.
Questioned Universe is the zone of where we were in. Space is in a flexible and homogeneous structure with or without the Time. Space is independent from “the Time”. On the contrary, “the Time” is really depending on it.

In addition, the region of space which includes our universe is heterogeneous.

As a first, I imagined that what was there before big bang.
I thought, how would like to be strings in this period If the strings were there.

First of all, all the space would be filled with strings in a homogeneous structure. All strings were cramped and identical. They would be all in the same size and shape.

In the event of being in the same size and shape, they were vibrating infinite dimensions.
I called these strings as SIV (Strings Infinitely Vibrating) 

This means that each oscillating string should be estimated as in a sphere. (Perhaps in the Planck scale)
Infinite number of SIVs which were oscillating in a homogeneous community. (Like stagnant water molecules in a glass heated by microwave.)
After that, I chose a SIV from one of them as a starter point. And I imagined an explosion point from this. (I’ve no suggestion, why it occurred?)

 A profile for the first moment of the universe before the big -bang
I evaluate only one string (SIV) field as the starter point and some touching SIVs, instead of all. I tried to figure this one as red in draw.

  

Top and Bottom view
                                                                                     

Explanation of drawing:

My main goal is to create an imagination of the basic combination of all the SIVs where they could not move.

Thought the red one as the starting point of the Big Bang.

 I assume any point of it, as the floor.

Grey colored SIVs are the ones that the axis of the SIV. Gray SIVs on axis are 6 units.
Above and below the axis (symmetrically) are still 3 SIVs at contact wit the red SIV. These are pole SIVs. (The lower and the upper three with dark-blue) Pole SIVs are 6 units.

At the recent of the each pole there are 3 more SIVs which are contacting with axis and pole SIVs.  (Shown with light green)

These SIVs are not in contact with the center SIV. However, they can be affected directly from the central SIV. These SIVs are 6 units. Called “Secondary SIVs”

The result is that there are 12 SIVs contacting red SIV and 6 SIVs in the influence in the field.
The total SIVs count in this system is 19.

I thought an explosion in the very center and homogeneous in all directions.
Every SIV transmits its energy to 10 SIVs,
(12  SIV= 1 energy drained SIV ,(+) 1 SIV itself conveys energy to (+)10 SIVs, )

In the same way, the blast wave pushes the 6 SIVs.

(I would wish to see this system in a simulation program.)

This bang had been spreading in the form of a chain reaction.

Space was yawned. There was an expanding gap between SIVs.

SIVs on stretching were pushed back to the first SIV (red) coordinates.
This time, individual structure of SIVs which were merging at center back, were broken. The released energy began to sweep SIVs to anywhere.

Situations and structures of SIVs were affected by sweeping. SIVs were fused with each other, separated, crushed, stretched structure, formed and re-changed.

The first 12 SIVs (initially in contact with the central SIV) might be dispersed and stretched when colliding with each other and could be created dimensions by vibrating stretched strings.

(Why 3 of them were stretched out and why curling the rest?
It might be able to understand by the simulation above mentioned. I think there is a finobocci series in the collisions of transferring energy between each other.)

The Time must be keep as separated from other dimensions.

Because it has a big difference from other dimensions as function and existence.

If we think the Time as a dimension, the expansion of universe and flowing time are the same.

They are integrated to each other. Space tissue is passive one and the time is the active one.

Space tissue is stretching and expanded by affect of the Time. The Time is forcing the space to expand.
Because the Time is only one way acceleration of expanding space ) into each dimension.

And also, this acceleration is the main reason of mass.

And traveling back in time is not possible due to it.

The Time (= expansion acceleration) affects the Space in the waveform. For this reason, all the particles in tissue of space move in wave form.

(However, there could be more time waves in the front or the back of  our time wave.

The laws of physics may be slightly different on these time waves.

So when we reach to another time wave, we go another continuity of time which would be very similar to our own with very minor differences.)

Büyük Patlama

Bu bilimkurgu düzeyinde bir düşünce deneyidir. Bu gözle değerlendirmenizi bekliyorum.

Yapmaya çalıştığım şey, teorik ve deneysel bilgilerden kısa ve öz bir bileşke derlemektir.

Bu konuda akademik eğitimi ve çalışması olmayan biriyim. En azından bir başkasının bakış açısına katkıda bulunmayı umuyorum.

Bazen uzmanlık düzeyinde bilgi sahibi olmak, ana parçayı görmeyi engelliyebiliyor çünkü.

Öncelikle uzay ve evreni kendime göre tanımlamak istiyorum. “Uzay” her şeyi kapsar. İçinde bir ya da daha çok evren olabileceği gibi hiçbir şey de olmayabilir.

Evren içinde bulunduğumuz ve var oluşundan itibaren sorguladığımız bölgedir.

Uzay “zaman ile “veya “zamansız” esnek ve homojen bir yapıdadır. Uzay zamandan bağımsızdır.  Ancak “zaman”, uzaya bağımlıdır.

Ayrıca, evrenimizin içinde kaldığı uzay bölgesi heterojendir.

İlk önce büyük patlama öncesi ne olduğunu düşledim.

Eğer sicim teorisinde belirtilen sicimler bu dönemde var ise nasıl olurdu diye düşündüm.

En başta tüm uzay homojen bir yapıda bu sicimlerle dolu olurdu. Tüm sicimler sıkışık ve özdeş olduğu için, hepsi aynı boyutta ve şekilde olurdu.

Hepsinin aynı boyut ve şekilde olması durumunda titreşen bu sicimler sonsuz boyutta titreşirdi. Bu da her titreşen sicimin (belki de Planck ölçeğinde) bir SCS olarak tahmin edilebileceğini gösterdi.

Sonsuz sayıda titreşen homojen bir SCSler topluluğu. (Mikro dalgada ısıtılan durgun su molekülleri gibi)
Sonra bu sonsuzluk içinden, başlangıç noktası olarak bir SCS seçtim. Bu SCSden başlayan bir patlamayı hayal ettim. (Neden oldu? Hiçbir önerim yok)

Evrenin ilk anında büyük patlama öncesi için bir kesitSadece bir tane başlangıç sicim SCSi ve buna temas edenleri ele aldım.
Bunu şekilde “içte kırmızı olan” olarak çizmeye çalıştım.
Bu SCSleri (Sonsuz Titreşen Sicimler) SCS olarak adlandırdım.

 

 

Üst ve Alt görünüş

Şeklin açıklaması:

Ana hedefim; tüm SCSlerin hareket edemeyecek bir arada oldukları temel şekli oluşturmaktır.

Kırmızı SCSi büyük patlamanın başlama merkezi olarak düşünün.
Herhangi bir noktasını taban farz ettim.
Gri renkli olanlar bu SCSnin ekseninde olanlardır. 6 adet eksen SCSi olacaktır.
Eksenin altında ve üstünde (simetrik olarak) gene temas halinde 3’er SCS daha bulunmaktadır. Bunlar kutup SCSleridir. (Alt ve üstte koyu mavi ile)

Her kutupta; kutup ve eksen SCSleriyle temasta olan da 3 er tane daha (açık yeşil ile gösterilmiş) SCS daha mevcuttur.
Bu SCSler merkezdeki SCS ile temas halinde değildir. Ancak merkezdeki SCSi direk olarak görebilmektedirler. Bunları ikincil SCSler olarak adlandırdım.

Sonuç;  merkez SCS ile temasta 12 SCS ve etki alanında olan 6 SCS mevcuttur.
Bu sistemdeki toplam SCS sayısı 19’dur. Bu nedenle 11 boyutlu olduğu hesaplanan evrenin; gerçekte 19 boyutlu olabileceğini düşünüyorum.

Kırmızı SCS den başlayan ve her yöne homojen bir patlama olduğunu düşündüm.

Her SCS yüklendiği enerjiyi 10 SCSe daha iletmektedir.

(12 SCS= 1 tanesinden alıyor, kendisi (1) aktarıyor, 10 SCSe iletiyor).

Aynı şekilde patlama enerjisinin dalgası dış taraftaki 6 ikincil SCSi daha itiyor

(Bu sistemi simülasyon programı ile görebilmek isterdim.)

Bu patlama zincirleme reaksiyon şeklinde yayıldı.
Uzay esnedi. SCSler arasında boşluk oluştu. Esneme üzerindeki SCSler tekrar, ilk SCSnin (kırmızı) koordinatlarına doğru itildi.
Bu sefer, merkezde birleşen SCSlerin yapıları daha büyük bir bileşke kuvvet altında bozuldu. Açığa çıkan enerji SCSleri her yönde süpürmeye başladı.

Süpürmenin etkilediği SCSlerin durumları ve yapıları değişti. Birbirleri ile kaynaşan, ayrılan, ezilen, uzayan SCSler ile bir çok yapı oluşturdular ve tekrar değiştiler.

İlk 12 SCS (başlangıçta merkez SCS ile temasta olan) birbirleri ile çarpıştıkları zaman dağılıp esnemiş ve sicimler uzayarak ilk boyutları oluşturmuş olabilirler.

(Ancak bunlardan 3 tanesi niye uzuyor da kalanı kıvrılıyor?

Bunu belki yukarıda belirttiğim benzetim ile anlamak mümkün olurdu.

(Bence kendi aralarındaki enerji aktarımında finobocci dizisi şeklinde bir bağlantı var. )

Zamanı diğer boyutlardan ayrı tutmak gerekiyor. Çünkü gerek var oluş şekli ile gerek ise işlevi ile farklıdır.

Zamanı, bir boyut olarak ele alırsak evrenin genişlemesi ile zamanın varlığı birdir. Birbirleriyle iç içedirler. Uzay dokusu edilgen, zaman ise etken olandır. Uzay dokusu, zamanın etkisi ile geriniyor ve genişliyor. Zaman, uzayı genişlemeye zorlamaktadır. Çünkü zaman, uzayın genleşme ivmesinden başka bir şey değildir.  Ve bu ivme, kütlenin de ana sebebidir.

Zamanın (=genleşme ivmesi) her boyuta ve tek yönlü olması nedeniyle, zamanda geriye yolculuk mümkün değildir.

Zaman, uzayı dalgasal olarak etkilemektedir. Bu nedenle de uzay dokusundaki tüm parçacıklar bu dalga içinde, dalgayla hareket etmektedir.

Ancak içinde bulunduğumuz zaman dalgasının önünde ya da arkasında bir başka zaman dalgası daha olabilir. Bu dalgalar üzerindeki fizik kuralları biraz daha farklı olabilir.

Yani bir başka zaman dalgasına geçtiğimizde, bizimkine çok benzer (çok küçük farklılıklarla) bir başka zamanın sürekliliğine gideriz.